ไม่มีอะไรบนท้องฟ้า ไม่มีอะไรข้างนอกนั่น โลกคือตัวฉัน และจักรวาลแคบแค่เขตบ้าน

เรื่องนี้เล่าทั้งหมดไม่ได้ เอาเป็นว่าวันนี้ไปเจอใครบางคน (ฮั่นแน่ อย่าคิดไปไกลสิโว้ย) จะเริ่มไงดีนะ…..

บ้าน คือ พื้นที่ในอุดมคติ

เรามักจะคิด ไม่สิ คาดหวัง ขอให้มันอบอุ่น เป็นสุข และโคตรจะสมบูรณ์แบบ

ความสมบูรณ์แบบของแต่ละคนไม่เหมือนกัน

คนบางคนก็คาดหวังความสมบูรณ์แบบ แล้วคนรุ่นหนึ่งก็ถ่ายทอดความคาดหวังสู่คนอีกรุ่นโดยไม่รู้ตัว

ความคาดหวัง ความคาดหวัง

ฉันชอบประโยคนึงในหนังเรื่อง Joy Luck Club เมื่อลูกบอกแม่ว่า “อย่ามาคาดหวังอะไรกับตัวหนูเลย ไม่ว่าจะเรื่องครอบครัว หรือเรื่องงาน”

แต่แม่ตอบว่า “แม่ไม่ได้คาดหวัง แค่หวัง”

เป็นประโยคที่ทำเอาต่อมน้ำตาแตกตอนดู

แต่ตอนนี้มาคิดอีกที เป็นคำพูดที่ไม่จริงเลย

ไม่จริง จริง ๆ

แม่ไม่เคยไม่คาดหวัง และการกระทำของแม่ในเรื่องนั้น ไม่ใช่แค่ความหวังเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น

แต่มันคือการโยนก้อนความคาดหวัง ทุ่มลงไปทับตัวลูกจนแทบแบน และต้องตะเกียกตะกายออกมาให้เป็นไปอย่างที่แม่ผู้คาดหวังความสมบูรณ์แบบ

คาดหวังว่าจะเป็นคนดี มีหน้ามีตา รวย มีครอบครัวที่ดี เป็นอย่างที่ใคร ๆ เขาเป็นกัน

นี่ฉันกำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยมาถึงตอนนี้ได้ไงนะ

วันก่อนไปเที่ยวทริปไทยอินดี้ ภาพข้างบนคือทะเลที่เขาเต่า

ภาพล่างคือใกล้ ๆ โลเคชั่นที่เรายกขโยงกันไปดู เพื่อจะถ่ายทำหนังสั้นเรื่องหนึ่ง ที่มีคนจ้างให้ทำ

ท้องฟ้ากว้าง

ความคาดหวังของพ่อแม่

ทำให้ลูกคาดหวังจะไปพ้นจากบ้าน

และเฝ้าแต่รอว่าจะมีอะไรรออยู่ข้างนอกนั่น

จะมีอะไรอยู่บนฟ้า

จะคว้าพาเราโบยบินไปจากที่ที่เคยอยู่

ท้องฟ้ากว้าง

แต่ไม่มีใครอยู่ข้างนอกนั่น

ทิ้งให้ทุกสิ่งดิ่งลงมาหลอมให้เราหลอนตัวเองให้เชื่อว่า โลกคือตัวฉัน และจักรวาลนั้นไม่ได้กว้างเกินเขตบ้านสักกระผีกเดียว

นี่ฉันกำลังคาดหวังอะไรกันแน่นะ

~ โดย thunska บน พฤษภาคม 26, 2007.